خانه فرهنگ معرفت (سلام) برگزار می کند:
سلسله جلسات شاهنامه خوانی با حضور استاد محمدرضا احمدی
سه شنبه ها (بجز ایام ماه مبارک رمضان)، ساعت ۱۸ تا ۲۰
نشانی: نارمک، خیابان جانبازان شرقی(گلبرگ)، بعد از میدان هفت حوض، بعد از چهار راه دردشت، نبش کوچه شهید اکبری، خانه فرهنگ سلام
وجودم
فقط فضا را پر کرده
قلبت را نه!
مثل خیابان ها
که راهی برای عبور و مرورند
و هیچ کس توی آنها زندگی نمی کند!
وقتی آیینه شوی با هیچ پاک کنی نمی توانی خط های صورتت را پاک کنی نتــــــرس! آیینه هر چقدر هم که پیر شود باز هم آیینه است!
نه اینکه با من نیستی
و نه اینکه آسمان همیشه همین شکلی است
این ستاره ها برایم شکلک در می آورند و
می فهمم
فردا چه می شود!
خوش به حال این آسمان !
برای بارش باران
هیچ وقت
نیازی به شانه ندارد.
می توانی جای من باشی
که هیچ کس نگاهت نکند
تو شبیه خودت هستی
و من
تابلوی نقاشی کوچکی
که حتی
روی دیوار هم
جایی نخواهد داشت.
بیا
برای قطعه ای از آسمان
با همه ی ستارگان بجنگ
به دنبال ماه راه بیفت
زره همه ی ابرها را پاره کن
آنقدر برو که به کهکشان راه شیری برسی
یک ستاره
از این قبرستان سیاه پوش
بچین و
کودکت را در آغوش بگیر.
شهریور ۱۳۸۹
نگاه کن!
هنوز هم
روزگار همه ی کلاغ ها سیاه است
هر چقدر هم که این خورشید
زرد بتابد
هر چقدر هم که این ماه سفید!
بهمن 1389
توی سطرهای نامرئی شعرم
مثل دست های آب شده ی آدم برفی
و عشق به زبان نیامده ی زمستان
مشتت را باز کن!
و دست هایم را دوباره بساز
می خواهم برایت
شعر بنویسم.
دی ۱۳۸۹
دور خورشید را خط کشیده ام
آنقدر ها هم که می گفتند بزرگ نبود!
توی بغلم جا می شد
توی آتشش گر می گرفتم
حالا
آفتاب
از چشمان من غروب می کند
اینجا
زیر این سقف
خورشیدی ست که آسمان ندارد!
برای آسمان
چه فرق می کند
اشک هایش
روی صورت که بریزد
باران که بیاید
این لکه ها
از دامنش
پاک می شود.
من
و سیگاری که مرا داغ می کند !
روی تمامم
سر نخی از دستی
که پیراهنم را
پاره کرد نیست
من از وجود تو تنها
تکه های پیراهن خودم رامی خواهم .
این ورق را پاره کنم
روی کاغذ دیگری بنویسم :" باید دستت را کف دستم بنویسی!"
شاید باید
مثل همه باشم و تو میانم فرق بگذاری !
شاید باید
دستم را سوی پنجره ای دراز کنم
و ببینم
که باد پری وار توی خیابان دل می برد !!
شاید
باید
نگاه می کردم
و
کاغذی نمی کندم .
حالا
انگار هزار تا کلاغ روی تو قار قار می کنند ؛
می دانم
وقتی
هیچ چیز شبیه همیشه نیست ،
قار های ریخته
حرفی برای این شعر لخت می شوند .
قلبم تیر می کشد توی خودش
و اشک می ریزد ....
زیر پای کسانی که یادشان رفته است ...
روزی توی قلبها تیر می کشیدند....
تا برقصی
به سازی که ساز تو نیست
به چنگت که بیاورم
باز هم ساز خودت را می زنی...!!!
تا خودکاری که بی رمق روی تو راه می رود
از کلمات فاصله ای ندارم
فقط کافیست ......
برای خط خطی ات دیگر روی کاغذ راه نروم !!!!!!!
چشم براه کودکی .....
پرتاب می شوم به کره ماه که روی ترا ببینم ..
آن طرف هم پنیری داری که جای خوردن همه نگاهش کنند ؟
اگر به زمین نمی چسبیـــــدی ...
نیوتن از سیبش می افتاد !
از توی دالانی بُغ کرده
خود را توی چار دیوار زمین دار می زند ....
به امیدی
که روزی جوانه ای باشد
که کنار دیوار عاشق سنگ های همسایه شود...
و سرم، ...
هوای باتو بودن را،
توی هر دقیقه بشوراند ...
اما
دستانی خالی که سوی خدا دراز می شود ...
چرا
ستاره هایش را توی آسمان جا می گذارد ...؟
به تمام تنهایی برگ
کنار معبدی که معبودش خانه نبود
خانه نیستم ...، فردا بیایید
فردا و پس فردا و ُ........
ذره ، ذره، ...کم...کم
رو به قبله ای خوابیدم که خوابم نمی برد...
با وصله ای که به یک تار موی او نمی چسبید ...داغم کردند...
بیـــــــــــــــــــــــــــــــرون...
و من ،
متولد برج زهر مار ...به فریاد تابلو یی کشیدم ....
که تولد خدایش دیر تر از آدمها بود...
خورشید را فلک میکنم
زیر این آسمان هر جایی بی پدر
و با تو
توی این کوچه های سر راهی
جا می مانم
چشمانم ترک برداشت
از بس
دریا دلی کرد.